شهرام از جنس دیگری بود؛شهرام فهیمی؛ نجابت بی‌ادعا، رفاقت بی‌دریغ و قلمی در سمت مردم">
شهرام از جنس دیگری بود؛شهرام فهیمی؛ نجابت بی‌ادعا، رفاقت بی‌دریغ و قلمی در سمت مردم">پیام کاسپین _ روایت مردی که بزرگی‌اش را نه از تبار و تمکن، که از منش و مروت به ارث برد/مردی که اعتبار حرفه‌ای‌اش در مطبوعات ثبت شد، اما بزرگی‌اش در دل‌ها ماند.
به گزارش پیام کاسپین؛ در روزگاری که آدم‌ها را با عنوان، موقعیت و دارایی‌شان می‌سنجند، شهرام فهیمی از جنس دیگری بود؛ مردی برخاسته از خاندانی برخوردار و متمکن که آگاهانه سادگی را بر تجمل، فروتنی را بر تفاخر و همنشینی با مردم را بر فاصله گذاری ترجیح داد؛ چنان خاکی و بی‌تکلف که کمتر کسی از پیشینه خانوادگی‌اش حدس می‌زد.
او فرزند خانواده‌ای آشنا با قلم و مطبوعات بود؛ پدربزرگ و پدرش از پیشکسوتان رسانه در غرب مازندران بودند و شهرام نیز در امتداد این میراث، نه فقط میراث‌دار یک نام، بلکه صاحب قلم، اندیشه و هویتی حرفه‌ای و مستقل شد؛ روزنامه‌نگاری توانمند و نویسنده‌ای خوش قلم که در تمام فراز و نشیب‌های حرفه‌ای، به انصاف، مدارا و اخلاق‌مداری وفادار ماند.
شهرام از نخستین صفحه آرایان مطبوعات چاپی غرب مازندران بود؛ پیشگامی که دانش و تجربه‌اش را بی دریغ در اختیار دیگران می‌گذاشت و در پرورش نسل تازه نفس رسانه نقش داشت؛ هفته‌نامه «پیک سبز»، نخستین هفته‌نامه غرب مازندران، در روزگاری که هنوز شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های مجازی وجود نداشت، یکی از کانون‌های مهم مطبوعاتی منطقه بود؛ نشریه‌ای که شهرام در کنار پدرش در آن حضور و نقش مؤثری داشت و برای شمار قابل توجهی از خبرنگاران امروز این خطه، نقطه آغاز مسیر حرفه‌ای به شمار می‌رفت؛ بخشی از پیشینه مطبوعاتی غرب مازندران، وامدار تلاش مردانی چون اوست.
برای شهرام، قلم صرفا ابزار نگارش نبود؛ رسالتی اجتماعی و صدای مردمی بود که کمتر مجال شنیده شدن می‌یافتند؛ مطالبات و معضلات شهروندان را پیگیرانه بازتاب می‌داد و باور داشت رسانه با فاصله گرفتن از مردم، از فلسفه وجودی خود دور می‌شود؛ روزنامه‌نگاری در نگاه او، مسئولیتی برای پاسداری از حق، بازتاب حقیقت و انعکاس صدای جامعه بود، نه میدان تسویه حساب‌های شخصی و خودنمایی.
با این همه، شناخت او در کارنامه رسانه‌ای‌اش خلاصه نمی‌شد؛ آنچه شهرام را در خاطر دوستان و همکارانش ماندگارتر می‌ساخت، منش انسانی و سجایای اخلاقی‌اش بود؛ رفیقی خوش‌مشرب، خوش‌قلب، گشاده‌رو و رازدار که در برابر حسادت و نامهربانی، به جای کینه‌توزی، سعه صدر پیشه می‌کرد؛ اهل دشمن تراشی و حذف دیگران نبود، از اختلاف سلیقه دشمنی نمی‌ساخت و موفقیت دیگران را تهدیدی برای خود نمی‌دانست؛ در رفاقت اهل حسابگری نبود و دوستی را به منفعت و مصلحت روز گره نمی‌زد.
دغدغه شهرام به مطبوعات محدود نبود؛ نشاط اجتماعی و دسترسی مردم به فرصت‌های فرهنگی و هنری نیز برایش اهمیت داشت؛ در برگزاری کنسرت‌های موسیقی غرب مازندران به عنوان تهیه‌کننده و دست‌اندرکار فعالیت می‌کرد، اما نگاهش به هنر صرفا اقتصادی نبود؛ بخش قابل توجهی از بلیت‌ها را رایگان در اختیار شهروندان، مؤسسات مردم نهاد و خانواده‌ها و اقشار کم برخوردار قرار می‌داد؛ چرا که شادی و بهره‌مندی از هنر را حق همگان می‌دانست.
در عرصه صنفی نیز از چهره‌های مورد اعتماد اهالی مطبوعات مازندران بود؛ انتخاب‌های مکرر با آرای همکاران برای عضویت در هیئت مدیره خانه مطبوعات و رسانه‌های استان و انجمن صنفی خبرنگاران غرب مازندران، و همچنین مسئولیت مدیرعاملی خانه مطبوعات و رسانه‌های مازندران، گواه اعتبار حرفه‌ای، مقبولیت اجتماعی و سرمایه اعتمادی بود که طی سال‌ها فعالیت و معاشرت به دست آورده بود؛ سرمایه‌ای که نه با حکم و عنوان، بلکه با رفتار و منش ساخته می‌شود.
شاید اگر بخواهیم شهرام فهیمی را در عناوین و مسئولیت‌هایش خلاصه کنیم، بخش مهمی از حقیقت وجودی او را نادیده گرفته‌ایم؛ او پیش از هر عنوانی، انسانی بود که هنر انسان ماندن را نیک می‌دانست؛ در اوج برخورداری فروتن بود، در برابر نامهربانی، مهربانی را از یاد نمی‌برد و در رفاقت، حرمت و وفاداری را پاس می‌داشت.
سرانجام، آنچه از آدمی باقی می‌ماند، نه شمار مسئولیت‌ها و دارایی‌هایش، بلکه ردپای او در جان انسان‌هاست؛ در خاطره همکارانی که با او قلم زدند، دوستانی که به رفاقتش تکیه کردند، مردمی که صدایشان را از دریچه قلم او شنیدند و جوانانی که از دانش و تجربه‌اش آموختند.
شهرام فهیمی از آن آدم‌هایی بود که با رفتنشان، تنها یک نفر از جمع کم نمی‌شود؛ بخشی از گرمای یک نسل، خاطرات یک صنف و گوشه‌ای از هویت مطبوعاتی یک منطقه نیز با آنان می‌رود؛ نامش در شناسنامه مطبوعات ثبت شد، اما بزرگی‌اش در حافظه انسان‌ها و دل‌های دوستانش ماندگار خواهد ماند.
یاد و نامش گرامی؛ و روانش قرین آرامش و رحمت الهی
